De bevalling

15 juli 2019

We hebben net boodschappen gedaan voor de hele week en een chromecast gekocht voor op de slaapkamer, kan ik lekker Netflixen in mijn kraamweek. Ik ruim de boodschappen op en begin met het eten: groenten snijden en een saus maken voor bij de noedels. Als ik klaar ben met snijden zet ik de pan water op, dan kan ik zo gaan koken.

Rond 17:30 krijg ik mijn eerste wee. Gelijk enorm pijnlijk en om de 5 minuten ongeveer. Ik loop de trap op naar zolder om te vragen of Mark naar beneden kan komen zodat hij het eten af kan maken en ik even kan douchen. Na een half uur is hij nog niet beneden, dus bel ik hem op (geen zin om weer twee trappen op te gaan), hij dacht dat ik een grapje maakte. Gelukkig komt hij er dan snel aan.

Ik ga even onder de douche staan om te kijken of dat de pijn verzacht, maar dat doet het niet. Ik ga naar beneden en eet nog een bord vol noedels weg, want ik heb wel gewoon honger. Om half 18:30 komen ze al om de 2-3 minuten en om half 19:30 is de verloskundige gebeld. Ze moet helemaal uit Wolvega komen, dus het duurt minimaal 20 minuten. Om 20:00 uur is ze er, terwijl ik boven de wc hang en de noedels er weer uit werk. En dan moet ik op mijn rug gaan liggen om te kijken hoe ver ik ben (NIET LEUK!). Ik heb pas 1 cm, dus ik moet er nog 9.

In mijn bevalplan staat dat ik geen pijnstilling wil, maar dat is leuk gedacht. Ik had geen idee hoeveel pijn dit zou doen, dacht een beetje aan ongesteldsheidskrampen, maar dit is echt wel 100x zo erg. Het lukt mij niet om de weeën goed op tevangen omdat ze zo pijnlijk zijn, dus geef ik aan dat ik toch naar het ziekenhuis wil voor een ruggenprik.

Ze belt het ziekenhuis en we mogen gelijk komen. Het is 30 minuten rijden, dus ik zie er wel een beetje tegen op. In de auto komen de weeën om de minuut. Omdat ik die stomme gordel om moet lukt het mij nog slechter om de weeën goed op te vangen. Ik weet nu zeker dat ik bevallen echt niet leuk vind. Buik-, rug- en beenweeën, ik heb ze allemaal.

In het ziekenhuis moet ik eerst aan een monitor, minimaal 30 minuten, zodat ze kunnen kijken hoe alles gaat. Pas daarna kan ik eventueel in aanmerking komen voor pijnstilling. Ik vind het niet leuk dat het zo lang moet duren. Ondertussen prikken ze ook het infuus, maar dat gaat niet zo gemakkelijk. Pas de 3e keer zit het goed.

Na een half uur kijken ze hoe ver ik ben, ik zit pas op 4 cm. Ik kan wachten tot ik verder ben en dan kiezen voor een morfinepompje, of ik kan nu een ruggenprik krijgen. Ik kies ervoor om nu een ruggenprik te laten zetten. Deze pijn trek ik niet veel langer. Iedereen had het altijd over dat je in een ‘flow’ komt, dat het rustig opbouwt, et cetera, maar ik heb gewoon gelijk een weeënstorm, zonder rust tussendoor en ik ben er helemaal klaar mee.

De anesthesist wordt opgeroepen en ik moet op de rand van het bed gaan zitten met een bolle rug zodat die naald er in kan. Dit moet dan tussen de weeën door, want met een wee kan ik echt niet zo zitten. De eerste keer zit de prik niet goed, dus het moet nog een keer. Rond 22:45 uur zit hij eindelijk.

Ik ben heel blij, eindelijk geen pijn meer. De kleine even niet en zijn hartslag daalt opeens naar ergens rond de 40. Gelukkig herstelt dit zich snel, en zit hij weer op 140. Dat was wel echt heel erg schrikken, er werd op de noodknop geduwt en voor ik het wist (ben ook een beetje high van de ruggenprik) staat de kamer gelijk vol met iedereen die aan het werk is (ik ben de enige bevalling die avond, dus iedereen heeft de tijd voor mij).

Na de ruggenprik moet ik bijkomen op mijn linkerzijde (zodat de baby stabiel blijft). Over een half uur is de wisseling van de wacht en krijg ik mijn katheter (kijk er niet naar uit) en komen ze ook kijken hoe ver ik dan ben. Normaal brengen ze de katheter direct in, maar ze willen graag dat ik even op mijn zij blijf liggen voor de baby en voor een katheter moet ik plat.

Om 00:05 komt de nieuwe verloskundige (man) binnen en kijkt hoe ver ik ben, dat is zo rond de 7/8 centimeter. Inmiddels begin ik de weeën ook weer wat te voelen als een soort druk, maar niet pijnlijk. Dit komt omdat de verdoving naar de zijkant zakt als je zo ligt. Ze breken mijn vliezen en er komt een dikke bruin/groene drap uit. De baby heeft flink in het vruchtwater gepoept. Gelukkig zijn we al in het ziekenhuis en vertellen ze mij dat ik mij geen zorgen hoef te maken. Ze houden het goed in de gaten.

Ze zien ook dat de baby niet goed ligt. Hij moet nog een kwartslag draaien om er uit te kunnen. Ik moet op mijn rechterzijde gaan liggen zodat hij die draai gaat maken en ze komen rond 01:00 uur terug om te kijken hoe ver ik dan ben.

Om 00:20 voel ik een lichte druk en om 00:30 krijg ik echt het gevoel dat ik nu echt direct naar de wc moet omdat het anders fout gaat. Om 00:40 laat ik Mark op de knop drukken omdat ik het niet meer goed kan tegenhouden. De assistente komt direct kijken, ziet dat het persweeën zijn en piept de verloskundige op. Omdat ik de persweeën zo goed voel met de ruggenprik mag die aanblijven tijdens de persfase. De verloskundige geeft wel aan dat ik, hoe dieper de baby komt, meer ga voelen omdat het daar niet meer verdoofd is. Maar het eerste deel wordt er makkelijker van.

Na wat uitleg over wat ik precies moet doen, mag ik om 01:00 uur gaan persen (persweeën komen met ongeveer 2-3 minuten rust er tussenin, ik dacht dat dat veel sneller op elkaar zou komen, maar even bijkomen tussendoor was superfijn). Ik wist niet dat ik zo’n kracht in mij had, maar om 1:40 uur lag hij op mijn buik na 40 minuten persen.

Welkom op de wereld lieve Daniël Olivier <3!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *